Op een vrijdag in december werd ik rond 16.00 uur verwacht in Horssen (Gelderland) voor een stilteweekend. Normaalgesproken zou ik dan uitslapen, een boekje lezen en na de lunch in de auto stappen.

Dit keer koos ik iets anders. Ik had zin in een leeg hoofd en daarom besloot ik vooraf een wandelingetje te maken door de omgeving.

Ik zocht een mooie route in de buurt van Horssen uit en vond de N70 wandelroute in het Rijk van Nijmegen.

“Sportieve wandeling over 8 ‘bergen’ en door bossen. Met prachtige vergezichten over polders, schilderachtige laantjes en het rivierenlandschap.“

Hebbes!

De omschrijving gaf me hetzelfde gevoel wanneer ik op de menukaart het lekkerste hoofdgerecht tegenkom: “Ceviche van zeebaars met een schuim van kokos en limoen.”

Dat kon niet misgaan. Mijn zus was net zo enthousiast over het hoofdgerecht als ik en dus stond ik die vrijdagochtend om 9 uur bij haar op de stoep. Tegen elven kwamen we aan bij het startpunt in Beek.

Het was die dag amper 3 graden en daarom had ik onder mijn jas een dikke trui aan. Onnodig bleek slechts 15 minuten later.

De Sterrenberg was de eerste berg die we beklommen. En bij elke meter die we stegen, steeg mijn temperatuur mee. Na een kwartiertje was het al zo warm dat ik mijn jas uitdeed.

Één berg gehad, nog 7 te gaan. De jas bleef uit.

De Wolfsheuvel en Boterberg volgden. Ploeterend zwoegden we naar boven. Kuiten begonnen te protesteren, wangen te gloeien en ik hoorde een stem in mijn hoofd herhaaldelijk zeggen:

“Wat een onzalig idee! Wie bedenkt dit? Sportieve wandeling? Dit lijkt verdomme wel een bootcamp!“

Duivelsberg

Halverwege was de Duivelsberg aan de beurt om te overmeesteren. 75 meter omhoog. We werden er stil van, ook de stem in mijn hoofd.

Hijgend bereikten we de top en daarmee ook de beloning. Behalve een mooi uitzicht over een stukje Duitsland, was er ook een bloederig verhaal. Heerlijk.

Graaf Balderik en zijn vrouw Adela woonden lang geleden in een burcht op de Duivelsberg. Misschien werd Adela duivels door de berg of was ze al duivels en is de berg naar haar vernoemd, ze was in ieder geval een bloeddorstig type.

In 995 liet ze haar zus vergiftigen na een ruzie over de erfenis van hun vader.

Zus en ik keken elkaar aan. Gelukkig is onze vader er nog, dacht ik opgelucht. Ik hoop maar dat het haar niet op ideeën heeft gebracht.

Later vergiftigde Adela haar bloedeigen zoon (uit een eerder huwelijk) omdat hij wilde voorkomen dat ze met Balderik trouwde. Tot slot vermoorde ze ook nog Wichman van Vreden, een collega-graaf en aartsvijand.

Ik moet bekennen dat ik gefascineerd ben door verhalen over moord en doodslag.

De meeste tienermeisjes hadden posters van een jongensband boven hun bed hangen. Bij mij hing Peter R. de Vries aan de muur. Ik ben groot fan.

En ik ben niet de enige. Mijn vaders favoriete zender is ID, een crimezender die waargebeurde misdaadverhalen uitzendt. Mijn dochters favoriete podcast is Moordcast.

Erfelijk belast dus.

N70

Goed terug naar de wandeling.

Het was mooi, heel mooi zelfs. In de lente, zomer en herfst is dit een drukbelopen route. Doordeweeks en in de kou was het lekker rustig. Het grootste deel van de route was onverhard en heel goed aangegeven met groene paaltjes.

We gingen op en neer door het bos en kwamen onderweg veel horeca tegen. Er waren schitterende doorkijkjes. De Duivelsberg is ook onderdeel van, het Pieterpad op de etappe van Millingen – Groesbeek.

Groepjes hardlopers waren hun conditie op pijl aan het brengen. Achteraf las ik dat de N70 is uitgegroeid tot een veelgebruikt oefenparcours voor hardlopers, trail lopers en lange afstand wandelaars.

In deze prachtige omgeving kwamen we langs kasten van huizen met een zwembad in de tuin. Er was zelfs een villa in Toscaanse stijl. Gelukkig ben ik niet jaloers aangelegd.

Eerlijk gezegd heb ik een beetje medelijden met ze. Voor zo’n villa moet je heel hard en veel werken. Daardoor zijn die arme mensen nooit thuis om van hun Toscaanse luxe te genieten. Met mijn gewone baan had ik op een doordeweekse vrijdag wel tijd om van hun pracht en praal te genieten.

Zouden ze dat nou zelf ook doorhebben?

Op social media zag ik een oproep van meerbomennu.nl. Ze hebben als doel om 1 miljoen bomen te planten in 1 seizoen en verzinnen daarom grappige acties. Dit keer gaven ze jonge boompjes weg aan bewoners van Den Haag.

Ik dacht terug aan het filmpje van Beau Miles. Naast troep opruimen tijdens het lopen, plantte hij ondertussen ook bomen. Hij deed het tegelijk.

Hoe cool is dat? Dit was mijn kans. Wat Beau kan, kan ik ook, dacht ik en meldde me aan. Dat Beau ook een marathon liep, liet ik voor het gemak, even buiten beschouwing.

Ik zat verlegen om een partner in crime, dus belde ik mijn broer. Hij was direct enthousiast. Zoals altijd.

Intussen dacht ik aan Beau. Hoe zou hij het vinden dat hij een luie stadsvrouw uit Den Haag heeft geïnspireerd tot het prikken van papier en het planten van bomen tijdens het wandelen?

Rimpeleffect

Beau gooide een steentje in het water in Australië en de rimpels die dat steentje veroorzaakte zijn tot over mijn drempel geklotst.

Grappig eigenlijk. Iedereen veroorzaakt natuurlijk rimpels. Vaak doe je dat onbewust, maar hoe leuk zou het zijn als je wist welke positieve rimpels je hebt veroorzaakt in het leven van een ander? En hoe ver zijn de rimpels gekomen?

Wanneer heb je voor het laatst iets slims gezegd waar iemand veel aan had, iets bijzonder aardigs gedaan of iets moois gemaakt? Misschien heeft degene die jouw rimpel heeft ontvangen hem wel weer verder laten golven.

Goed, Broer en ik reden naar het industrie terrein waar de boompjes werden weggegeven. We volgden de pijlen en aanwijzingen van de vrijwilligers. Auto’s en fietsers kwamen van alle kanten. Het was druk. Zo druk zelfs dat er een file ontstond.

Beau had geen steentje in het water gegooid maar een rotsblok! Of zou het iets te doen hebben met het magische woord gratis?

Wildplanten

Een jonge vrouw in schutkleuren verscheen aan het auto raampje.

“Hoeveel bomen willen jullie?”

“Uh….geen idee eigenlijk”

“Ok, hoe groot is jullie tuin?”

Ik dacht aan mijn balkon van 2 m2 op 2 hoog.

“Nee geen tuin, we gaan wild planten.”

Dat bleek precies het juiste antwoord te zijn. Een brede lach waarin zowel bewondering als aanmoediging te zien was, brak door op het gezicht van de vrouw.

“Doe maar 50 bomen” zei mijn broer.

Als je iets doet, moet je het goed doen.

“Ok, en welke soort bomen wil je?”

We keken elkaar aan. Clueless. Ik weet dat een eik en een kastanje heel groot worden en dat is hoever mijn bomenkennis rijkt.

“Doe maar een mix” zei ik.

We kregen 30 wilgen mee van 150 cm en een mix van hulst, meidoorn en andere bomen waar ik de naam niet meer van weet. Trots reden we het terrein af. De eerste goede daad lag in de achterbak.

Over het vervolg had ik in mijn enthousiasme nog niet goed nagedacht. Want waar raak je die bomen kwijt? Ik zocht op internet of je zomaar een boom mag planten.

Google snapte niet dat ik een boom in het wild ging planten, want hij vertelde me alleen de regels voor bomen in een tuin.

Ik voelde me wat onzeker. In Den Haag is alles gecontroleerd. De groenvoorziening houdt alles netjes bij en planten en snoeien gaat volgens een strak schema. Ik stelde me voor dat er weinig ruimte was voor planten uit de losse pols.

Uitdaging

Wildplanten werd dus een uitdaging. Zeker omdat ik wilde dat ze zouden uitgroeien tot reusachtige exemplaren waar je over een paar jaar onder kunt picknicken.

Ik moest dus plekken vinden die niet kaal waren gesnoeid en waar een boompje meer of minder niet direct op zou vallen.

Dat is lastig in Den Haag kan ik je vertellen. De meeste bermen waren namelijk net gemaaid en zo kaal als de schedel van Humberto Tan.

We parkeerden de auto en gingen op weg met bomen, papierprikker en vuilniszak. Jazeker, je leest het goed. Naast wildplanten deden we ook aan wild opruimen. Slechte dingen weghalen en goede dingen terugzetten. Zou dat rimpels veroorzaken?

Broer heeft wèl een tuin en wilde maar liefst 1 wilg adopteren. De kop was eraf, nog 49 te gaan.

Het was nog flink zoeken naar wild om in te planten. We liepen langs slootkanten met schep en bomen.

Verboden

Terwijl Broer speurde naar plastic en ander vuil, had ik nergens meer oog voor en zag alleen aarde en geschikte plekken. Natuurlijk keek ik regelmatig of ik geen andere mensen zag en ook dat is een uitdaging in Den Haag.

Het voelde inbreker-achtig. Alsof je op het punt staat iets illegaals te doen.

In gedachten hoorde ik al:

“Zo, zo mevrouwtje, wat zijn we hier aan het doen? U bent toch niet aan het wildplanten hè? Dat is verboden en daar krijgt u een bekeuring voor!”

Gelukkig kwamen we geen BOA’s tegen. We raakten heel wat boompjes kwijt langs de kant van verschillende sloten, maar hadden er ook aardig wat over.

We liepen weer over straat en ik zag overal voortuintjes waar ik zo een boompje in kwijt kon. De kans op picknicken over een paar jaar onder een volgroeide boom, leek me dermate klein dat ik het niet deed.

Tot slot waren we bij mijn vader in de buurt. Een briljant idee vormde zich in mijn hoofd. We staken stiekem wat wilgen in zijn voortuin en ook de laatste hulst en meidoorn vonden een nieuw thuis. Tenminste als het hulst en meidoorn zijn.

Omgekeerde diefstal, zou dat ook verboden zijn?

Zaterdagochtend. Ik loop op een klompenpad tussen de weilanden in Horssen (Gelderland). Mijn zus loopt achter me.

We zeggen niets tegen elkaar.

Het is makkelijker om achter elkaar te lopen als je niet van plan bent te praten. Een zwanenpaar vliegt over ons heen. Ik zie ze niet alleen, ik hoor ze ook.

Zij praten wel met elkaar.

Hun vleugels maken geluid. Als ik ze niet zou zien, zou ik denken dat er een ufo boven mijn hoofd cirkelt en zich klaarmaakt om te landen.

We lopen een bos in waar de bomen al hun blaadjes hebben laten vallen. Het geeft een spookachtige sfeer. Alsof alles wat leeft gestorven is en er alleen nog botten over zijn. Naakt staan ze nu. Nog altijd trots laten ze hun takken zien.

Het klompenpad leidt verder over onverharde paadjes langs een lange dijk. We vouwen ons onder het prikkeldraad heen en stappen een weiland in. Het heeft geregend waardoor het weiland is veranderd in een zompige modderpoel.

Zonder praten is het lastig elkaar te waarschuwen.

Ik probeer een koeienvlaai te ontwijken waardoor ik in een blubberig stuk stap en zie mijn voet verdwijnen. Ik hoop dat mijn voet op tijd zal stoppen met zinken. De ander volgt en bijna verlies ik mijn evenwicht. Ik schiet in de lach. Dit lijkt op wadlopen.

Praten doen mijn zus en ik niet, maar lachen doen we uit volle borst. Mijn broek die droog is gebleven tijdens het modderbad wordt van binnenuit nat. Ouderdom komt met gebreken.

Als we terug zijn bij het kerkje slaat de bel voor de lunch. Zwijgend schuiven we uit onze met modder besmeurde schoenen, aan tafel. De andere 6 deelnemers zitten er al.

Stilteweekend

Gisteren stapte ik samen met mijn zus een prachtig kerkje in Horssen binnen voor een stilteweekend. Anne-Marie zwaait hier de scepter en laat ons, na een korte uitleg, achter in stilte.

Het programma bestaat uit meditatie, yoga en een stiltewandeling. Tussendoor heb je massa’s tijd voor jezelf. Iedereen is het hele weekend stil en doet zachtjes. Telefoon, boek en muziek laat je thuis.

Een heel weekend alleen maar voor jezelf zorgen en geen contact maken met de anderen. Werner, de kok, laat 3 keer per dag de bel rinkelen voor het eten. Je hoeft niet te wachten voor je begint te eten en als je klaar bent sta je gewoon op van tafel. Zalig!

Geen sociaal gedoe. Geen moeite doen om aardig gevonden te worden of de juiste gespreksonderwerpen aan te snijden. Geen blozende wangen als je aan de beurt bent om iets te zeggen.

Geen irritatie en ergernis.

Gewoon met mensen zijn die je niet kent en ook niet zult leren kennen.

Wat een opluchting voor ongemakkelijke types zoals ik.

Alleen maar op jezelf letten. Dat zouden meer mensen moeten doen, schiet het door mijn hoofd. Even denk ik Helga te horen.

Hannie

Een hoekige vrouw van begin zestig zit naast me aan de eettafel. Ik denk dat ze Hannie heet. Omdat we niet zijn voorgesteld is dit slechts een gok.

Ze staat met de opscheplepel in haar handen, op het punt om het bord van haar overbuurvrouw vol te laden met eten.

Overbuurvrouw wil graag zelf opscheppen, maakt ze duidelijk zonder woorden en dus wendt Hannie zich naar mij.

Ik ben bezig mijn stokbroodje te besmeren met kruidenboter en wil nog geen eten, dus weiger beleefd, in stilte.

Ergernis schiet tot over mijn wenkbrauwen.

Hannie heeft niet geluisterd naar de uitleg van Anne-Marie. Heel irritant.

Na het eten schuift ze haar stoel hard over de vloer als ze de eetkamer verlaat. Iedereen schiet een stukje omhoog. Mijn nekharen incluis.

Hannie blijkt luid te zijn zelfs als ze stil is.

Ze zucht en puft, elke keer als ik naast haar zit. Ik denk dat ik haar kunstgebit hoor verschuiven in haar mond. Of ze die heeft weet ik natuurlijk niet, maar als ze er een heeft dan zou het zo klinken.

Ik probeer om alleen op mezelf te letten, al lukt dat dus niet zo goed.

Hannie stampt door de kerk en laat de deur hard in het slot vallen.

Later blijkt dat ze in de kamer naast me slaapt. Ik hoor berichtjes op haar telefoon binnenkomen. Ik denk zelfs dat ik haar hoor praten. Op dag 2 begint ze te hoesten en te rochelen.

Mediteren

Mediteren doe ik al een tijdje, een paar jaar. Ik ben ervan opgeknapt. Ik ben niet meer zo akelig tegen mijn dochter als ik weer eens op haar moet wachten of als haar kamer eruit ziet als een oorlogsgebied.

Mediteren geeft me een soort pauzeknop waarop ik kan drukken als mijn inwendige thermometer op tilt slaat. Dan kan ik de situatie aanschouwen zonder er meteen op te reageren.

De draak die dan in mijn borst zit hoeft niet meteen zijn vuur te spuwen, maar kan wachten. Soms verandert de draak daardoor in een zeepaardje, het vuur in luchtbellen. Mijn dochter vindt het zeepaardje veel leuker, onze relatie is erop vooruit gegaan.

Door meditatie zijn er soms momenten dat er geen gedachten zijn. Parels van gelukzaligheid zijn dat.

Alsof het stof neerdaalt en ik dan pas echt kan zien. Met mijn ogen dicht dus.

Inzichten vallen dan als kwartjes. Sindsdien kan ik me beter inleven in anderen en ben ik oordeellozer. Gewoon een leuker mens.

Stilte

De volgende dag zit ik weer aan de eettafel. Ik heb dorst, maar zit ver weg van het water. Hoe krijg ik het water naar me toe zonder contact te maken met mijn stilte collega’s?

Ik bedenk me dat ik het water vandaag maar oversla. Drinken kan straks ook.

Halverwege de maaltijd schuift een leeftijdsgenoot in gekleurde yogalegging me het water ongevraagd toe. De zon breekt door op haar gezicht. Ze lacht me toe. Ik begin te glimmen en voel me ontzettend gezien!

Er valt een kwartje.

Ze doet precies hetzelfde als Hannie. Ze breekt de zorg-voor-jezelf regels en de maak-geen-contact-met-anderen-regels.

Hannie is niet het probleem. Ik ben het probleem!

Compassieloos en oordeelvol. Ik schaam me.

Diep.

Hannie heeft het vast niet makkelijk. Daarom puft en zucht ze zo. Ze is een beetje onhandig, maar ze zorgt graag voor anderen. Ze gaat pas eten als iedereen zit. Dat zit in haar DNA.

Opgelucht haal ik adem. Het is duidelijk dat ik nog wat meer moet oefenen. Er zit niets anders op, ik moet hier gauw terugkomen. Niet voor mezelf, maar voor de samenleving. Dat is mijn offer.

Inwendig juich ik. De stilte is verslavend.

Mijn broer stuurde me een inspirerend filmpje van Beau Miles, een Australische avonturier die hele aparte dingen doet en die dan filmt. In het betreffende filmpje wilde Beau laten zien hoe veel je eigenlijk kunt doen in 24 uur.

Hij besloot om in ieder geval een marathon te rennen en liep elk uur een rondje van ongeveer 2 km. In de tijd die overbleef wilde hij een hele waslijst aan klusjes doen.

Bij het eerste rondje kwam hij onderweg veel rotzooi tegen, daarom besloot bij bij het volgende rondje een tas mee te nemen om de troep op te ruimen.

Verder plantte 24 bomen, maakte een tafel, bakte brood, maakte soep, verfde de schutting, maaide het gras en deed nog veel meer klusjes die hij al heel lang had uitgesteld.

Ik laat me graag inspireren door inspirerende filmpjes.

Toen ik klaar was met het filmpje borrelde het aan alle kanten en besloot ik om na twee jaar eindelijk eens mijn slaapkamerdeur te verven en de plinten dan meteen mee te nemen.

Daarna ging ik op zoek naar andere klusjes en vroeg me af hoe mijn leven eruit zou zien als ik alles meteen zou doen i.p.v. het uit te stellen tot het echt niet anders kon. Dat beeld overweldigde me nogal.

Ik zou heel actief en fit zijn, vast ook heel succesvol. Ik werd al moe bij het idee.

Opruimen

Intussen appte ik mijn broer. We zouden namelijk gaan wandelen en ik had een idee. Een briljant idee, kan ik wel zeggen.

Ik: “Zeg, zullen we een vuilniszak meenemen op onze wandeling en dan de troep opruimen onderweg?”

Als antwoord stuurde hij een foto met daarop een papierprikker en een vuilniszak. Great minds think alike.

Hij: “Gaan we dan om 06.00 uur weg?”

Ik: “Dan is het nog donker en zien we de troep niet.”

Pfffff, daar kwam ik goed mee weg. Dacht ik. Maar nee, het was nog niet klaar.

Hij: “Hoofdlampje en klaar.”

Ik: “Ik voel geen enthousiasme opborrelen. Waarom zouden we dat doen? Ik heb vakantie! Heb je een goede reden? Overtuig me.”

Hij: “Comfortzone. Beetje à la Beau toch?”

Shit….daar ben ik gevoelig voor, voor die comfortzone.

Meyendel

Zo vertrokken we vrijdagochtend vroeg, heel vroeg, richting Meyendel. Hoofdlamp op, vuilniszak en papierprikker in de hand. Rommel opruimen tijdens het wandelen werd zomaar een avontuur.

Er was niemand op straat. En wie wel op straat was keek ons vreemd aan. De politie reed zelfs meerdere keren langs. Verdachte toestand natuurlijk, twee van die types met een hoofdlamp op. Inbrekers misschien?

We vonden van alles. Veel randjes reflectiedraad (vast van hardloopgereedschap afgevallen), een kussen, prikkeldraad, oud ijzer, lege en volle flesjes. Op beschutte plekken vonden we vooral veel papier.

Wandelaars die met hoge nood de bosjes in waren geschoten en vergeten waren hun rugzak goed in te pakken. Elke vondst werd met enthousiasme begroet. Plastic leverde bonuspunten op. Rotzooi opruimen werd schatzoeken.

We vonden roze handschoenen, een verroeste fietssleutel en een bevlekt camouflageshirt met gaten erin.

“Uh, ik hoop dat we geen bewijsmateriaal meenemen nu. Zouden dat kogelgaten zijn?”

We kwamen steeds meer mensen tegen. Eerst een verdwaalde fietser, later hardlopers en wandelaars. Twee hardlopers kwamen ons juichend en met opgeheven armen tegemoet. “Wauw wat zijn jullie goed bezig zeg! Gaaf dat jullie dit doen.”

Anderen knikten ons bemoedigend toe, maar de meesten deden net alsof ze ons niet zagen. Het is natuurlijk nog steeds Den Haag en in Den Haag is het de officiële omgangsvorm om elkaar niet aan te kijken en geen gedag te zeggen.

We liepen een heel stuk over het strand en kregen een beloning, een magische zonsopgang in roze, oranje, paars en geel.

Daarna worstelden we ons tussen duindoornstruiken met heftige punten door, die hapjes uit mijn been, maar ook uit de zak namen.

Volle vuilniszak

Het resultaat was, dat onze behoorlijk volle vuilniszak van onder scheurde en de inhoud er weer uitkwam.

Dilemma: hoe ver ga je om de wegwaaiende rotzooi, die je al had opgepakt, weer terug in de zak te krijgen?

En wat als het een wc-papiertje is, met bruine vegen? We besloten overal toch maar achteraan te gaan. Als je op avontuur bent, kun je natuurlijk geen onderscheid maken.

De zak zat vol en was vooral zwaar door het kussen wat zich vol had gezogen met water. We liepen duin op en af met zware bepakking. Het werd een beproeving. Behoeften veranderen als het lastig wordt, heb ik gemerkt.

Normaal heb ik altijd behoefte aan lekkere koffie of een stukje chocolade. Toen ik het Pieterpad liep, was het enige waar ik aan het einde van de dag ècht naar verlangde, een stoel. Ook dit keer was het geen cappuccino die op nummer 1 stond.

Het was een prullenbak. Gelukkig hebben ze die in Meyendel.

Moe maar vervuld besloten we dit avontuur. Avonturen blijken namelijk nog leuker te zijn, als je de wereld net iets mooier achterlaat als dat je hem vond.

Prik je een papiertje mee, de volgende keer?

Tijdens een weekendje weg in Brabant zag ik de docu ‘Fantastic Fungi’ op Netflix. En fantastic zijn ze! Fungi oftewel schimmels, blijken de oplossing te zijn voor alles.

Schimmels zijn niet populair. Ik denk meteen aan mijn dochters broodtrommel die na de vakantie altijd uit een vergeten tas komt. De boterhammen die ik met liefde voor haar smeerde, zijn onaangeraakt retour gekomen.

De inhoud van de trommel is onherkenbaar, maar altijd groen en vacht-achtig.

Natuurlijk veroorzaken schimmels meer leed. Denk aan voetschimmel, jeukende vaginale schimmelinfecties en zwart uitgeslagen badkamerschimmel.

Ze zijn dus onaantrekkelijk. Smerig zelfs.

Schimmels zijn de recyclers van de aarde. Behalve mijn dochters boterhammen opruimen, doen ze meer. Ze breken alles wat dood is af en maken er weer voedingsstoffen van, die terug de grond in gaan.

Ze kunnen zelfs olie opruimen.

Zonder schimmels zouden we letterlijk tot aan onze nek in de poep, dode dieren en plantenresten zitten.

Mycelium

Fungi bestaan uit een heel netwerk van draden, mycelium genoemd. Die draden verbinden alle bomen ondergronds met elkaar. Het mycelium zelf zie je dus niet, maar de vruchten, paddenstoelen, zie je natuurlijk wel.

En let op, hier komt hun fantastische aspect.

Bomen communiceren met elkaar via het mycelium. Ze wisselen informatie en voedingsstoffen uit en vertellen elkaar welke plagen er op komst zijn. Zo zorgen ze voor elkaar.

Moederbomen blijven via het dit netwerk, wat ook wel Wood Wide Web genoemd wordt, contact houden met hun kinderbomen. Toch zorgen ze niet alleen voor bomen van hun eigen soort.

Als een boom dood dreigt te gaan, willekeurig van welke soort, proberen de andere bomen hem te redden door iets van zichzelf af te staan.

Boompjes die niet genoeg licht krijgen, omdat ze in de schaduw staan, krijgen bijvoorbeeld koolstof gedoneerd van een vriendelijke, collega boom.

Bomen zijn een stuk edeler dan mensen. Ze maken geen onderscheid.

Kunnen we wat van leren.

Schimmels zijn misschien een oplossing voor klimaatverandering, omdat ze koolstof absorberen en ondergronds opslaan. Ze kunnen virussen overwinnen, omdat ze constant oorlog voeren om met bacteriën en virussen voor voedsel.

Ze zorgden zelfs voor ons eerste antibioticum, penicilline!

Ook voor dieren zijn ze redders in nood. Neem de honingbij. Door honingbijen specifieke fungi te voeren, verbeterde het bijen-immuunsysteem en overleefde ze bij-pandemieën.  Het gevolg: 45.000 keer minder virus in de bijenpopulatie.

Wie weet volgt er wel een fungi–campagne. Komen wij er ook nog eens van onze pandemie af.

Begrijp je mijn enthousiasme me al? Maar er is meer.

Psilocybine

Zo’n 140 soorten schimmels, de paddo’s, maken het psychedelische stofje psilocybine. Psilocybine heeft de hersenen van onze voorouders mogelijk verdrievoudigd – volgens de ‘stoned ape’-theorie.

Psilocybine zorgt voor de aanmaak van nieuwe neuronen in de hersenen en helpt bij de behandeling van Alzheimer, maar ook tegen verslaving, trauma’s, PTSS en depressie.

Niet slecht hè?

De schimmeldraden van mycelium groeien zeer dicht om elkaar heen. Deze eigenschap zorgt ervoor dat je met mycelium elke mogelijke vorm kan creëren. Het materiaal is waterdicht, vuurbestendig, CO2 neutraal en enorm sterk.

Het wordt gebruikt om bouwmaterialen van maken, je kunt je huis ermee isoleren. Het is een alternatief voor plastic en voor leer.

En misschien wel het belangrijkste van alles: zonder schimmels geen kaas, bier en wijn.

En dit is wat de wetenschap al ontdekt heeft. Maar stel je eens voor wat er allemaal nog ontdekt moet worden.

Heb ik overdreven? Zijn fungi niet fantastisch?

Paddenstoelenwandeling

De volgende ochtend liep ik door het bos en je raadt al waar ik naar op zoek was. Paddenstoelen! Ze waren er in overvloed. Ik maakte er een paddenstoelenwandeling van, verandering van spijs doet immers eten.

Jammer eigenlijk dat ik geen paddenstoelen lust.

Inmiddels ben ik fan van paddenstoelen en ik ben niet de enige. Er zijn heuse mycologische clubs.

Paddenstoelengroupies. Wie weet word ik er ook een.

En mocht je nou geen tijd of zin hebben in een boswandeling, kijk dan in ieder geval Fantastic Fungi op Netflix.